14 Sty

W HISTORYCZNYM ROZWOJU NAUKI

W historycznym rozwoju nauki wciąż przeto splatają się ze sobą następujące przyczyny: 1) warunki ustrojowe, w szczególności gospodarcze, polityczne, społeczne, cywilizacyjne i kulturowe; 2) ogólne dążenia i przekonania ludzi nauki co do wartości wiedzy, co do źródeł prawdziwego poznania, co do’ sposobu badań sensow­nych itp.; 3) splot warunków osobistych i przypadkowych wyda­rzeń, dzięki którym dany uczony obrał właśnie karierę uczonego, a nie jakąś inną; 4) wreszcie omówiona wyżej pokrótce „logika niewiedzy”, tj. „nacisk” na umysł pracownika nauki względnie kandydata na pracownika, obiektywnego i w danym czasie aktual­nego stanu wiedzy i niewiedzy; nieco ściślej: stanu niewiedzy na tle osiągnięć, błędów i braków wiedzy dotychczasowej, a w ślad za tym stanu wiedzy postulowanej, potrzebnej, wiedzy już po tro­chu, acz niewyraźnie przewidywanej. To wszystko razem wyzna­cza kroki badawcze pojedynczego uczonego, a z lotu ptaka („histo­rycznego”) — „marsz dziejowy” nauki.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *